Hard Rock türünün idollerinden bir tanesidir, Blackie Lawless. Marjinal giyimi, ilginç şovları ve tarzı ile bir Alice Cooper, Kiss kadar popüler olmayı başaramamışsa da 1980′lerden beri hep aynı çizgide müzik yapmayı başarmıştır. W.A.S.P’ın iniş ve çıkışları vardır. Popüleritesinin tavana vurduğu zamanlar 1989 yılında çıkarttıkları “The Headless Children” ve 1993 yılı “The Crimson Idol” zamanları arasıdır. 1970 kuşağı gençlik “The Heretic” ile nasıl coştuğunu hiç unutamaz. Yıl 2007 oldu ve W.A.S.P hala aynı. Müzik tarzlarında hemen hiç bir değişiklik yok. Hoş melodiler kaliteli nakaratlar, iyi bir prodüksiyon, iyi müzisyenler artık bu gruptan duymaya alışık olduğumuz şeyler.

Esas sorun da burada başlıyor. Bu kalite 1990′ların başında oldukça az rastlanır bir şey olmasına rağmen artık bir kaç yüz kişiye konser veren gruplarda dahi rastlanır hale geldi ve bizim beklentilerimiz değişti. Artık müzikte bir yenilik arıyoruz. Maalesef W.A.S.P bunu bize sunamıyor. Albümde çok başarılı ballad’lar olması, hatta bazı yerlerde temalı progressive parçalarına benzer bir hava yakalamayı becermesine rağmen yine de bu albüm sadece herhangi bir klasik W.A.S.P albümü. Maalesef ki son 20 albümünde olduğu gibi.

Albümün bence en öne çıkan şarkısı yine bir ballad; Take me up, cidden başarılı bir çalışma. Ritmi yüksek parçalardan ise açılış şarkısı “Mercy” ve “The burning man” fena değil.

Uzun zamandır iyi bir Hard Rock albümü dinlemiyorsanız veya yahu 10 yıldır W.A.S.P dinlemiyorum, acaba ne haldeler diye merak ederseniz dinlemek isteyebileceğiniz bir albüm. Arabada dinlemenizi özellikle tavsiye ederim. Süper gaz oluyor.