1968 yılında Londra, İngiltere’de kurulmuş Yes, Progressive Rock’ın en önemli isimlerinden bir tanesidir. 40 yılı devirmiş olmasına rağmen, halen daha tüm dünyadan çok ciddi bir hayran kitlesine sahip olup, sadece Progressive Rock’ı değil aynı zamanda popüler müziği de derinlemesine etkilemiştir.

Grubun line-up’ı sıklıkla değişmiş olsa da gerek orijinal kadro gerekse giren ve çıkan her bir müzisyen kendi çapında birer efsanedir. Özellikle de Close To Edge’de çalan kadro için doğru sözcükleri bulmakta gerçekten zorlanıyorum.

Lead vokalde kadife gibi sesiyle Jon Anderson, bass’ta eşsiz tonu ve müthiş yürüyüşleri ile hayranı olduğum, bassist Chris Squire, piyanoda modern Mozart, Rick Wakeman, King Crimson, Genesis gibi gruplarla da çalmış olan ve yaşayan en iyi rock/jazz davulcularından birisi saydığım Bill Bruford, gitarda clean tonuna hasta olduğum Steve Howe için ne gibi bir sözcük kullanılabilir gerçekten de bilmiyorum.

3 parçalık albümün açılış parçası Close To the Edge 18 dakika 42 saniyelik bir Symphonic Progressive dersi. Ders diyorum çünkü progressive rock’ın tüm klişelerinin tanımlandığı ve “artık bu iş bundan sonra böyle yapıla” diye buyurulduğu bir parça.

İkinci parça “And You And I” sıkıcı başlayan ve ortalarda Chris Squire’ın bass’ları ile tat vermeye başlayan Jon Anderson’un ağlatan vokalleri ile devam eden ve Steve Howe’ın slide gitarları ile noluyoruz yahu dedirten biraz abuk ama yine çok klas bir şarkı.

Son parça Siberian Khatru’nun açılışı Steve Howe’nin dehasını görebileceğiniz çok tatlı bir açılış. Bu kadar basit bir melodi bu kadar mı keyifli çalınır, bir gitarın tonu bu kadar mı güzel olur. Ardından Chris’in bass tonunu duyup da ben de bass çalmak istiyorum dememek mümkün müdür? Bu şarkı hem neşeli hem de duygulu bir parça nasıl olurmuş gösteren yine bir ders.

Close To The Edge, progressive Rock’ın adının konduğu albümlerden bir tanesi olarak her iyi müzik dinleyicisinin arşivinde olması ve ara sıra dinlenmesi faydalı olacak 10 üzerinden 10 kusursuz bir rock müzik klasiğidir.