Progressive Death Metal terimi dünyada hiç bir gruba bu kadar çok yakışmamıştır herhalde. İlk yıllarında daha brutal bir Death Metal tarzı benimseyen Opeth 2001 yılı tarihli albümü “Blackwater Park” ile tarzını biraz daha sakinleştirmiş ama bir o kadar da olgunlaştırmıştır.

2008 yılı albümü ile Blackwater Park arasında Opeth çıtayı Deliverance, Damnation ve Ghost Reveries ile 3 defa daha yükseltti ve 2008 yılı albümü Watershed ile artık bu iş daha nereye kadar gidebilir dedirtiyor bize.

Grubun müziğini zaten tanıyanlar bilir. Çok kompleks melodiler, garip garip akorlar, çok kısa ritimler. Müthiş akustik partisyonlar. Muhteşem clean ve brutal vokal, harika sololar vs… vs… Grubun kötü yaptığı hiç bir şey yok mu? Cidden yok.

Watershed, son yıllarda grubun girdiği Progressive elementlerin iyice ayyuka çıktığı bir albüm olmuş. İçinde hiç distortion gitar olmayan şarkılar bile var. Örneğin açılış şarkısı Coil kadife sesli bir bayan vokalin süslediği çok güzel bir akustik parça. İlk şarkıda böyle bir giriş ile karşılaşınca, “eyvah” diyorsunuz ama “Heir Apperent”‘daki brutalite ve kompleks gitar partisyonları “işşte bu benim sevdiğim Opeth” dedirtiyor.

Opeth uzun şarkıları ile bilinen bir gruptur. Şarkıları çoğunlukla 10 dakikadan uzun ama en azından da bir 7 dakika sürer. Bu albüm de bir istisna değil kesinlikle. Açılış şarkısı hariç tüm şarkılar 7-8 dakikadan uzun parçalar.

Albümün akustik bayan vokalli açılış parçasının haricinde “Burden” adında bir tane daha akustik ballad var ki hisli mi hisli bir parçadır. Sadece Mikael Åkerfeldt abimizin muhteşem vokalleri için bile dinlenir.

Albümün ilk klibi “Porcelain Heart” için çekildi. Bu da akustik ve Death Metal arası ilginç bir parça. Eski die-hard Opeth fanları için biraz fazla Pop kaçabilir ama önyargısız dinlendiğinde anlıyoruz ki muhteşem bir parça.

Albümde kötü parça yok. Her birisi birer şaheser. En se sevdiğim şarkı şudur budur bile diyemeyeceğim. Opeth gibi grup dünyada 2-3 tane daha vardır veya yoktur. (Bence yoktur)