Doom Metal’in öncü gruplarından birisi olan My Dying Bride, benim “Doom Metal denen şey de ne ola” diye soranlara cevaben dinlettiğim bir gruptur. Grubun adı bile bir 3. sayfa haberi gibi olunca ortaya Heavy Metal’in arabeski denecek bir şey çıkacağı herhalde aşikardır.

Şaka bir yana My Dying Bride, türünün en başarılı örneklerinden birisini icra eder. Yıllar içinde evrim geçirir, gelişir ve her zaman gündemde kalmayı başarır. Yıllar içerisinde brutal vokal azalmış, yerini daha fazla clean vokal ve daha melodik bir müzik türüne bırakmıştır. Şüphesizdir ki türünün en iyi müziğini icra eden gruplarından birisidir.

Uzun zamandır grubu takip edenler bilir. Albümde ilk dikkati çekecek olan şey, tekrardan keman kullanılmaya başlanmış olması. Grubun yeni klavyecisi Katie Stone aynı zamanda keman da çalıyormuş ve grubun eski albümlerinin en karakteristik özelliği olan keman bu sayede tekrar bizimle.

Albüm, aynen beklendiği gibi yine çok melankolik, bunalım ve depresyon dolu. “Fall with me” gibi parçalarda ritim biraz yükselse de o üzüntü her notada mevcut. Tabii ki bunda Aaron Stainthorpe’un o eşsiz vokalleri büyük pay sahibi. Adam inanılmaz bir yetenek. Bu adamın olduğu hiç bir grup kötü müzik yapamaz. Ama mutlu müzik de kesinlikle yapamaz. Adam sadece konuşsa bile ağlatır. Öyle acaip bir şey işte.

Brutal vokal albümde neredeyse hiç yok. Sadece “Shadow haunt” ve “A chapter in loathing” şarkılarında biraz duyuyoruz onun haricinde grubun köklerinden bu anlamda uzaklaşma trendi aynen devam ediyor.

Albümde kemanlara tekrardan hoş geldin diyoruz. Başarılı bir albüm olduğunu söyleyebilirim. Bunalım yapmak için, uzaklara dalıp gitmek için. Şehirde yalnız bir yürüyüş yaparken dinlemek için çok ideal bir albüm. 2009′un iyi albümlerinden birisi olarak tavsiye ederim.

Bu albümden yayınlanmış bir klip henüz olmadığı için sayfada “Songs of Darkness, Words of Light” albümünden “The prize of beauty” adlı parçayı dinliyorsunuz.