Temmuz 2009′da Dream Theater ile birlikte Türkiye’ye gelecek olan Cynic’i tanımayanlar için bir iki söz etmek faydalı olur diye düşündüm. Cynic 1987 yılında ilkokuldan beri arkadaşlıkları devam eden gitarist Paul Masvidal ve davulcu Jack Kelly tarafından Florida’da kurulmuştur. Ardından daha sonra Atheist ve Pestilence ile de çalışmış olan Tony Choy gruba katılmıştır.

Cynic’in ne tarz müzik yaptığını anlatmak cidden çok zor. Eğer ki kendimi zorlarsam Jazz Rock/Fusion etkisinde kalmış Progressive Death Metal diyebilirim ama yine de tam olmaz. Biraz da Alternative Rock sosu koymak lazım gelir ki bence hiç kasmayalım, Cynic değişik bir gruptur diyip geçelim.

Aradan geçen 20 yıla yakın zamana bakıp da grubun 20 tane albümü olduğunu sanmayın. Topu topu 2 tane albümleri var. Bir kaç demonun ardından Roadrunner Records ile anlaşan Cynic ilk albümünü 1993 yılında çıkartır. O yıllar Atheist’in de albümlerini çıkarttığı yıllara denk gelir. Yani Jazz elementlerinin Death Metal ile birleştiren ilginç gruplardan birisi Atheist ise diğeri Cynic’tir.

Cynic’in belirgin iki özelliği vardır. Kompleks ve Jazzy melodiler üzerinde beni çok gıcık eden robotik sesli vokaller. Biraz araştırdıktan sonra bu sesin elektronik müziğin öncüleri Kraftwerk’in de kullandığı Vocoder denen bir cihaz olduğunu öğrendim. Vokali elimde değil Arçelik reklamlarındaki Çelik’in sesine benzetiyorum. Bu robot sesi bazılarına sevimli geliyor olabilir ama ben nefret ediyorum. Önyargı yapmayayım yine de, belki siz seversiniz.

Grubun 1993 yılında çıkarttığı “Focus” isimli debutları cidden kendi alanında büyük bir başarı elde etmiştir. Kompleks gitar melodileri Atheist’in başlatmış olduğu Jazzy Progressive Metal’in bayrağının Cynic tarafından daha da deneysel patikalarda taşınmasını sağlamıştır. Ardından 2. albüm çalışmaları devam ederken grubun müzikal zevklerindeki ayrılıktan dolayı grup 1994 yılında dağılmış ve tahmin edebileceğiniz üzere 2007 yılında tekrar bir araya gelmiştir.

Grup tekrar birleştikten sonra ısınmak amaçlı olsa Dragonforce ve Daath ile gerek bir dizi konsere çıkmıştır. 2008 yılında da şu anda incelediğimiz Traced In Air’ı bizlerin beğenisine sunmuştur.

Peki albümü beğendik mi? Bence “eh fena olmamış”. İlk albümdeki başarının özlemiyle hazırlanmış biraz kendini tekrara kaçan, kimi zaman sıkıcı olabilen bir albüm bence. Gerçi dürüst olayım o robot sesli vokalle karşımda Mozart olsa yine de beğenmem o da ayrı bir mesele.

Albüm Focus’a göre daha yumuşak. Bass daha geri planda. Daha önemsiz bir enstruman olarak karşımızda. Robot vokal kullanımı çok artmış(maalesef) ve Death vokal kullanımı azalmış. Gitar partisyonları daha az kompleks, clean ton gitar daha çok mevcut. Daha jazzy bir Cynic karşılıyor bizi 2008 albümlerinde.

Albümün en öne çıkan şarkısı muhtemelen “Adam’s Murmur”. Ardından gelen dikkate değer parçalar ise şahsi fikrimce “Evolutionary Sleeper” ve “Nunc Stans” olarak sıralanabilir.

İlginç bir şeyler dinlemek istiyorsanız veya Dream Theater konserine gelmeden önce dersime çalışmış olmak istiyorum derseniz bu albümü edinmenizi öneririm. Eğer ki Cynic ile ilk defa tanışacaksanız kesinlikle “Focus” albümüyle başlamalısınız.