Türk Rock müziği ve Türk Rock tarihi gerçekten de üzerine fasikül fasikül yazılabilecek kadar ilginç. 1970′lerde Cem Karaca, Barış Manço, Erkin Koray, Ersen ve Dadaşlar, Kaygısızlar, Edip Akbayram, 3 Hürel gibi tarihimize isimlerini altın harflerle yazmış büyüklerimizin ardından 1980′lerden sonra talihsiz bir dönem başlamıştır. Türkiye’de Rock müziğin sustuğu, eski plakların, 45′liklerin raflara kalktığı ve daha şark işi bir müzik türünün Türk halkının beğenisine sunulduğu yıllardır bu yıllar.

1970′lerde batı müziğini taklitle başlayan bu rüzgar bir süre sonra kendi özbenliğini de keşfetmiş, taklidin de ötesine giderek, 1980′lere kadar yapılmış işler ile bugün en deneyimli Progressive müzik dinleyicilerini bile hayrete düşürecek kadar sofistikedir.

1980′lerin sonları ve 1990′ların başları sanki 70′lerde biz o parlak günleri hiç yaşamamışız gibi tekrardan Rock müzikle tanıştı bu ülke. Eski ustalarımızın düştükleri yanılgıları tekrardan yaşadık, aynı şeyleri tekrar tekrar keşfettik. Ama ne oldu? Zamanının çok ilerisine geçmiş bir Türk Rock Müziği en azından 20-25 yıl kaybetti.

Ünlü’nün kalbimdeki yeri çok farklıdır. 1990′lı yılların Bulutsuzluk Özlemi, Dr Skull, Akbaba, Whisky, Kesmeşeker, Mavisakal gibi her biri mihenk taşı gruplarının yanında sadece 2 albüm ve bir single ile adını yazmayı başarmış çok değerli bir gruptur.

Grup gitar ve vokalde Tayfun Ünlü, klavyede Mehmet Ünlü, davulda Achim Gschwend, gitarda Sven Stichter’dan oluşmaktadır. Bir Alman-Türk grubudur. Vokallerde Alman aksanı etkisi belirgindir. Başlarda bu aksandaki bozukluk rahatsız etse de bir süre sonra alışınca insanın hoşuna bile gidiyor. Grubun ilk albümü olan Son Defa çok az bir promosyonla Türkiye’de oldukça hızlı bir şekilde popüler olmalarını ve kısıtlı bir kitle için olsa dahi bir efsane olarak anılmalarını sağlamıştır.

Grubun Son Defa albümünü incelediğimizde açılış şarkısı 1970′lerdeki ustalarından aldıkları dersi bir adım öteye götürdüklerini ispatlar nitelikte. Erkin Koray’ın unutulmaz eseri Estarabim, Hard Rock riffleri ile ancak bu kadar güzel yorumlanmıştır herhalde. Bugün halen daha barlarda büyük ihtimalle Ünlü yorumuyla çalınan Esterabim’i dinliyorsunuz.

İkinci parça “Yardım Et”, çok güzel bir bass melodisi ile başlıyor, phaser efektleri ve sade bir davul ritmi ile çok güzel yükselen, gösterişten uzak ve çok keyifli bir şarkı. Bir insanın depresonunu ve Allah’a haykırışlarını çok başarılı bir şekilde dile getiren leziz bir parça.

Albümün üçüncü parçası “1 Sana 101 Bana” nedendir bilinmez, bana bir Proto Mor ve Ötesi tadı dokusu veriyor. Vokaldeki Alman aksanını dikkate almazsanız Mor ve Ötesi’nin bugün çok başarılı icra ettiği sularda Ünlü’nün çok da güzel kulaçlar attığını söyleyebiliriz.

Albümün beşinci parçası Son Defa benim için yeri çok ayrıdır. O açılıştaki melodinin ruhani boyutu, davuldaki keskinlik, vokalin ağlaklığı her zaman tüylerimi diken diken etmiştir. Turk Rock müziğinin en güzel yorumlarından birisi olduğuna inanıyorum. Çok basit bir melodi ama zamanının da ilerisinde çok başarılı bir aranjman.

Albümün 7. parçası “Rüya” belirgin bir Erkin Koray ekolü taşıyan açılışın ardından, elektronik öğeler, funky bir bass gitar, Alman aksanlı bozuk bir Türkçe, arabesk diyebileceğim bir melodi üzerine gerçekten deneysel bir şarkı.

Albümün 8. parçası bir sonraki albüm “O ve Z Hikayesi” ‘nin neye benzeyeceğinin ilk sinyallerinin verildiği bir parçadır. Grubun ikinci albümündeki tarzından pek haz almadığım için şahsi fikrimce albümün en zayıf şarkısı budur.

1990′lı yıllarda Haluk Levent’in (maalesef!) önünü çektiği bir furya da Türk Halk Müziği klasiklerinin Hard Rock yorumlarının yapılması olmuştur. Ünlü de bu furyaya uymuş Karadeniz’in “Derule” adlı parçasının en güzel yorumlarından birisini yapmıştır. Ben özellikle parçanın ortasındaki solo kısmı, perdesiz bass tonuna, Jazzy gitar sololarına bayılıyorum. Bu grup gerçekten bu işi gerçekten iyi yapıyor.

Albümün kapanış şarkısı “İki Dünya” ise yine açılışındaki perdesiz bass tonu ile kalbimi fetheden şarkılardandır. Yazılarımı takip edenler bilir. İyi davulcuda “melodide keskinlik” ararım. Davulcu trampete vururken 30 kez düşünecek, bir vuracak. Vurdu mu da ürkek olmayacak. Bakınız “Tiamat, Clouds albümü”. Ünlü de aynı şekilde albümün kapanış şarkısında bu hazzımı tatmin etmenin doruklarına ulaştırıyor. Harika bir final şarkısı. İnsanın tadını damağında bırakıyor.

Grubun şu anda dağılmış olması büyük bir talihsizlik olsa da geride böylesine önemli bir başyapıt bırakmış oldukları için onları saygıyla anıyorum. Her Türk Rock dinleyicisinin edinmesi gerektiğini düşündüğüm gerçekten de önemli bir albümdür.