2009′un sonları gibi 2010′un ilk ayları da bereketli geçeceğe benziyor. Bütün Heavy Metal babalarından sırasıyla kaya gibi albümler gelmeye devam ediyor. Overkill’ın 2 yıldır beklediğimiz albümü Ironbound sonunda dinleyicilerine sunuldu.

Overkill’i tanımayanlar için kısaca hatırlatalım, 25 yıllık bir süredir Thrash Metal’in farklı ve yaratıcı bir yönünü temsil eden grup, çok sayıda eleman değiştirmiş olsa da “Under the Influence”, “The Years Of Decay” gibi Metal klasiği olarak adlandırılan albümler yapmayı başarmıştır.

Grubun soundunda belirgin iki özellik vardır. Bobby Ellsworth’un kimileri için “gıcık” ama yaratıcı vokali ve Carlo D.D. Verni’nin sustain’i bol bass tonu. Overkill’daki diğer tüm personel değişse dahi, bu ikili sabit kaldığı sürece müziğin esansında çok değişiklik olmaz.

Overkill, kariyerine çok hızlı başlamış olmasına rağmen son 10 yıldır yaptığı albümlerin her birisi bir diğerinden rezalet ve sıradandır. Metal müzikte deneyselliği seven kişilerden birisi olmama rağmen Overkill’ın şu 10 senelik karakter arayışından son derece rahatsız olduğumu söylemeliyim.

Peki Ironbound nasıl bir albüm olmuş?

Ironbound, yıllardır beklediğim Overkill soundunu tutmuş, karesini küpünü almış ve paketleyip “bu iş böyle yapılır” diyip masaya bırakmış. Yersiniz yemezsiniz o ayrı ama gerçekten de yeni bir Metal başyapıtı olmaya aday bir albüm var karşımızda.

Açılış şarkısının girişinde o harika bass soundunu duyduğunuz birinci saniyeden itibaren sıradışı bir şeylerin geldiğini hissediyorsunuz. Ritim gitarın makineli tüfek gibi güçlü soundu ve lead gitarın tamamlayıcı melodileri Thrash Metal’in uzun yıllardır böylesine hissetmemiş adamların bile yeniden dirilişi olmuş.

Overkill’ın soundunda bir sertleşme var. 2000′li yılların o keskin köşeli, drum-oriented soundunu kendi çizgileri ile gerçekte muhteşem birleştirdiklerini düşünüyorum.

Albümün her köşesinde zevkle dinleyecek bir şeyler bulacaksınız ama albümün en doruğa ulaştığı yer, albümle aynı ismi taşıyan “Ironbound” şarkısının ortasındaki gitar solosu. Dave Linsk, öylesine sert ve keskin köşeli bir şarkıda, öylesine bir hisli solo atmış ki güzel bir ses sistemiyle dinlediğinizde tüyleriniz diken diken olmazsa artık size ne diyeyim. Virtüözlüğün hissedildiği, sanki Steve Vai elinden çıkmış gibi bir solo.

Albümde dandik denebilecek tek bir şarkı bile yok. Yeni yıla böyle güçlü bir albümle girmekten daha keyifli bir şey yok. Parasını ödeyin, satın alın ve aylarca bağırta bağırta dinleyin. Muhteşem bir albüm.

Albüm çok yeni olduğu için henüz bir video klibi yayınlanmadı. Bu nedenle sayfada bir Overkill klasiği olan “Wrecking Crew” şarkısının klibini izliyorsunuz.